و اما..........................روز عشق در ایران باستان................

در ایران باستان روزها،ماه ها و فصل ها از اهمیت خاصی برخوردار بوده اند به گونه ای که اسامی اطلاقی به هر کدام دارای معانی خاص بوده است.روز عشق یا “اسپند آرمذ” نیز یکی از همین روزهاست.
در گات های زرتشت اهورامزدا خالق هستی و مخلوقات می باشد و به عنوان نیروی نیک از آن یاد می شود. در مقابل او اهریمن نیروی بد و منشاء بدی در دنیاست.برای اهورامزدا شش یا به روایتی دیگر هفت فرشته ی مقرب ذکر گردیده(در اسلام چهار فرشته ی مقرب الهی به نام های جبرئیل،عزرائیل،میکاییل و اسرافیل ذکر شده است.)که به آن ها“اشماس پندان” می گویندونام هرکدام از آن ها،نام یکی از ماه های دوازده گانه است،(به جز فروردین که مقارن با شروع سال نو میباشد و روز نو و سال جدید را باخود می آورد،نام ماه های دیگر به ترتیب دوماه یکبار به این فرشته ها اطلاق می شود.)
یکی ازاشماس پندان “اسپند آرمذ” یا فرشته عشق و محبت در روی زمین است و روز تولد این فرشته بیست و نه بهمن ماه ذکر شده و با شروع ماه اسفند یا اسپند مقارن است.در این روز روح عشق در تمام طبیعت اعم از انسان،حیوان و نباتات دمیده می شود و طبیعت از خواب زمستانی بیدار شده و برای شروع سال جدید آماده می شوند.
این روز از اهمیت خاصی در میان روزهای دیگر برخوردار است زیرا بدون اسپندآرمذ هیچ چیزی در طبیعت شکل نمی گیرد و شروع هر تولدی با کمک اسپندآرمذ میسر است.
با توجه بیشتر به طبیعت می توانیم این تغییرات را ببینیم.
این در حالی است که اگر از هر جوان ونو جوانی در باره والنتاین بپرسید داستان آن کشیش یونانی سه قرن پس از میلاد را میداند ..اما.. افسوس و صد افسوس که
نمی داند نیاکان ما نه سه قرن بعد از میلاد که بیست قرن قبل از آن روز عشق را جشن می گرفتند و این روز برابر ٢٩ بهمن است.
پس بیایید:
              به جای ٢۶ بهمن(والنتاین) روز ٢٩ بهمن (سپندار مذگان ایران باستان)
              به رسم نیاکان شاد و دلداده خود جشن بگیریم و به همگان سنن زیبای
             گذشتگان را نشان بدهیم نه رسوم آنان را کور کورانه پیروی کنیم.
٢٩ بهمن روز سپندار مذگان روز عشق فرخنده باد.
  
نویسنده : بوی یاس ; ساعت ۸:۳۱ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢۳ بهمن ۱۳۸٧